|
๔๖.อากัปกิริยา ๒   วันจันทร์ที่ ๒ มิถุนายน พุทธศักราช ๒๕๕๑
น้ำฝนอายุ ๑ ขวบ ๙ เดือน ๓ วัน
บันทึกเวลา ๑๑.๔๐ น.
 * ร้อนนักก็ว่ายน้ำในสระที่ร้านนี่ละเน๊อะ *
เขียนไปแล้วตะกี้จิ๊ดนึง แล้ว error ค่ะ ดีจังที่ไม่เยอะ พอจะนึกออกนะ
เอาล่ะบิ้วอารมณ์ในการเขียนหน้านี้มานานละ โดเรมอนของมนตินตินเค้าก็คว่ำได้ละ ดีใจจัง ประหนึ่งเหมือนได้เห็นลูกตัวเองคว่ำ แล้วก็อ่านไดอารี่มาเทอร์ฮู้ดบิ้วอีกที อันนี้ชอบมากกกกกก
แบบว่า โห รักความเป็นแม่ขึ้นทุกวันๆ อ่านแล้วซึ้ง กินใจ รู้สึกเต็มตื้นในหัวใจทุกครั้งไป
เอาล่ะ คราวก่อนว่าด้วยเรื่องเวลานอน
ภาคต่อวันนี้ เอาหลายๆเรื่องไปเลย (แล้วแต่เวลาจะอำนวย)
ตั้งแต่เช้าละ ที่อุดรฝนตกรินๆ อากาศเย็นๆ ลูกสาวก็หลับสบายไปเลย คงจะนอนไปสองชั่วโมงเลยล่ะม้างงงง
 * ไม่มีวันไหนไม่ระบายสี * เวลาตื่น
พูดถึงเรื่องตื่น เรื่องนอนนี่ก็สงสารลูกไปด้วย เพราะแม่จ๋าเลี้ยงลูกในที่ทำงาน กลางวันก็นอนที่เคาร์เตอร์
บางทีกล่อมลูกกำลังเคลิ้มๆ ลูกค้าเข้ามาไม่เจอใคร ก็ตะโกน มีใครอยู่ม้ายยยยยยยยย ลูกก็ตื่น
บ้าง ลูกค้าก็เสียงดังเป็นทุนเดิมอยู่แล้วก็มี น้ำฝนก็เลยตื่นบ่อยๆ
ด้านร่างกายภายนอกจึงโตช้า น้ำหนักต่ำกว่าเกณฑ์นิดๆ เพราะเป็นเด็กนอนน้อยมากนั่นเอง แต่น้ำฝนแข็งแรงล่ะ
และที่ที่อยู่ เป็น บขส. รถเพียบบบบบบบ แล้วเสียงแตรรถบัส รถทัวร์นะคะ ยิ่งใกล้ๆสี่แยกแล้วบีบแตรเรียกคนเนี่ย
จริงอยู่ว่าตอนนี้น้ำฝนชิน แล้วคงต้องปรับตัวมากๆถ้าต้องไปนอนในที่เงียบๆ แต่อิตอนแรกเกิด-ห้าเดือน ทั้งสะดุ้งโดยธรรมชาติแล้ว ก็มีเสียงรถ และแตรรถนี่ล่ะ ที่รบกวนเวลานอนของลูก บีบแตรที ลูกสะดุ้งตื่นร้องไห้มากอดแม่ที กว่าจะผ่านช่วงนั้น มาหลับนุ่มๆเคล้าเสียงรถได้นี่ก็นานโข
เป็นอีกเรื่องที่หลีกเลี้ยงไม่ได้เลย  * ไม่มีวันไหน ไม่อ่านนิทาน * เวลากิน
หัวข้อนี้คงยาวววววววววววว มากๆ เพราะแม่จ๋าเป็นคนกินเก่ง ลูกไม้ก็เลยหล่นไม่ไกลต้น
น้ำฝนเริ่มกินอาหารเสริมตอน ๖ เดือน เริ่มจากกล้วยบด อาหารบด ผักบด สารพัดจากหนังสืออาหารเด็ก
ทำอะไรก็หม่ำไปหมด ปัญหามาเกิดตอนขวบสองเดือนได้ ที่เบื่อผัก ไม่แตะเลยยยยยยยย ตอนนั้นหนูดมๆ อาหารทุกอย่างก่อนจะกิน แม่แก้ปัญหาได้แค่กินให้เห็นทุกครั้ง และให้หนูซดน้ำต้มผักแทน
แล้วหนูก็ทานแค่ที่เป็นน้ำซุปจากผักตำลึงเท่านั้นน่ะสิ ผักที่เคยกินกับนึ่งปลาก็ไม่เอา สลัดก็ไม่แตะ แม่ก็ไปหาอ่านๆ ก็เจอว่า ตั้งแต่เด็กเนี่ย ควรฝึกการกินผักในเด็กแบบไม่บดไปด้วย ให้เด็กเริ่มงับๆ กัดๆ ตั้งแต่เด็ก
เช่นลวกผักบุ้ง แครอท ผักคะน้า เคียงกับข้าวในทุกมื้อเพื่อให้เด็กชินทั้งกลิ่นทั้งรส ^^ แม่บดให้หนูจนขวบโน่นเลยมั้ง จะเคียงบ้างก็แค่ตอนทำนึ่งปลาอ่ะ
ได้แต่หวังว่าการกินผักของแม่ทุกวันๆ จะทำให้หนูเปลี่ยนใจสักวันเน้อ
อาหารอื่นๆ ไม่มีปัญหาแม้แต่อย่างเดียว ตับ หมู ผลไม้ทุกชนิด หม่ำได้หม่ำดี ไม่เคยมีปัญหาเรื่องระบบขับถ่าย
ใช้ผลไม้สีเขียวเข้าแทนที่ผัใบเขียวในทุกมื้อ ตั้งแต่ท้องยังกินแอปเปิ้ลเขียวอยู่ฉันใด ไลฟ์สไตล์ตอนนี้ก็ไม่ต่างกันฉันนั้น ฮ่าๆ เขียวแทนกันได้ แต่ไม่มากใช่ม้ายยยยยยย เคยเนียนๆเอาผักใส่ไปในช้อนเดียวกับตับ หรือไม่ก็เอาแปะตับ
ในเวลาที่ตาลูกดูทีวีแล้วแม่ขอป้อนเอาเข้าปาก หนูก็นกรู้ คายผักมา แล้วเอาตับเข้าปากแทน - -" แน่นอนมากกกกกกก
การกินแต่ละมื้อก็แตกต่างกันไปในแต่ละช่วงเดือน บางเดือนกินมื้อนึงใหญ่ๆ บางเดือนกินน้อยๆแต่บ่อยๆ
แต่โดยรวมถือเป็นเด็กกินเก่งมากคนนึงเลย จะมีปัญหาก็เรื่องเด้กที่ต้องปรับๆไป
 * ลืมตามาแล้ว ต้องกลิ้งไป-มาบนฟูกก่อน *
 * ชอบใส่รองเท้าแม่ ชอบทำงานช่วยแม่ *
 * ได้รองเท้าแล้วก็วิ่งหนี *
 * อาบน้ำแล้วก็นอนที่เคาร์เตอร์เลย *
 * เด็กเดินทนเน๊อะ เดินทั้งวันเลยค่ะ เหนื่อยก็กลิ้งไป-มา แปบๆก็ลุกมาเดินอีกละ *
 * เดี๋ยวนี้ไม่ต้องคะยั้นคะยอ นั่งรถทุกวัน แต่ใช้ขาไถๆ *
 * หวีผมให้คนนั้น คนโน้น ทุกวันเลย *
 * รัก รัก *
 * ลูกนอนแล้วแอบจุ๊บๆ พอลูกกลิ้งๆจะตื่น แม่ก็หลบแล้วแอบยิ้ม แล้วก็จุ๊บๆอีก ฮ่าๆ *
 * อยู่ในร้าน วิ่งไป วิ่งมา เหนื่อยก็มานั่งแปะที่พื้น *  * เด็กอะไร ชอบแทะแกนมะม่วง เดี่ยวฟันก็ซ้อนเน้อ *
 * เด็กทะเล้น ชอบอ่านหนังสือ *
 * แม่จ๋าก็กลิ้งไป กลิ้งมากับลูกด้วย *
 * แม่จ๋าบอกแม่จ๋าเมื่อย ลูกสาวก็เหยียบหลังให้เลย หาผมคันให้ด้วย *
 * ฮ่าๆ *
 * สาวเสื้อส้ม *
 * สาวญี่ปุ่น * แม่จ๋า : น้ำฝน อร่อยมั้ยคะ
น้ำฝน : ม้ายยยยย
แม่จ๋า : น้ำฝน แซ่บบ่
น้ำฝน : แซ่บบบบบบบบบบบบ
บทสนทนานี้ แม่ถามทุกครั้งที่หนูกินข้าว หนูตอบอย่างนี้ทุกที
แล้วพูดทีก็ก้มหน้าก้มตาหม่ำๆ ปากตอบ แต่ไม่สนใจแม่จ๋าเลยอ่า
ช่วงนี้ขยันพูดสุดๆ เรียงคำสลับกันไป-มา แม่ก็ยิ้มแก้มตุ่ยสนุกสนาน
มีความสุขจริงๆกับแต่ละพัฒนาการของลูกเนี่ย แม่ แม่ แม่จ๋า ทั้งวันเลย
อ่อ...แล้วสองเดือนมานี้ มีอาการกลัวคนค่ะ แต่ไม่ใช่กับลูกค้าทุกคนนา บางวันให้ขนมขอแลกจุ๊บ หนูก็ยอม
แต่บางคน แค่เดินเข้าร้านมาก็วิ่งมาให้แม่อุ้ม ปากบอก แม่จ๋ากลัวๆ
แล้วเวลาเจ็บก็เหมือนกัน โดยปกติเวลาหนูล้ม ชนนั่น โน่น นี่ แม่จะไม่ร้องอิ๊ อ๊ะเลย เวลาที่หนูเจ็บ หนูจึงวิ่งมาหาแม่บอกเจ็บๆ แม่จ๋าก็จะเป่า โอม เพี้ยงงงงงงง หายไ ม่เจ็บแล้ว ไม่เจ็บนะ หรือไม่ก็อุ้มหนู แล้วลูบหลัง ตบหลังเบาๆ แกว่งตัวไป-มาเบาๆ ทีนี้ พอแม่เจ็บ แม่ตกใจเวลาโดนคนแกล้ง โดนจีเอ๋ หนูก็กอดแม่แล้วเอามือตบหลังแม่เบาๆด้วยล่ะ
หูยยยยยยย หัวใจฟูฟ่องค่ะ ลูกน่ารักจัง
เด็ก 7-11
ร้านเรากับ seven-11 เนี่ย อยู่ไม่ไกลกันมาก แม่จ๋าพาน้ำฝนเดินไป-กลับทุกวัน
หนูจำได้ว่าอะไรที่แม่กินบ่อยๆ บอกปุ๊บก็วิ่งปรู๊ดไปยังจุดนั้นได้เลย จำได้ด้วยว่าเคาร์เตอร์คิดเงินอยู่ตรงไหน
ได้ขนมปุ๊บก็เขย่งๆเอาของไปวางเคาร์เตอร์ให้ด้วย ฮ่าๆ นึกถึงพี่ดราก้อนของแม่ตุ๊กอ่ะ ฮ่าๆ พนักงานจำได้หมดละ
วันไหนซื้อเยอะๆ ก็เข้นตะกร้าให้แม่ ไปกันทุกวัน ซื้อยาคูลย์ก็เอาอ่ะนะ ดีตรงได้ออกกำลังกายนา
เพราะจูงมือกันเดิน ไม่อุ้มน๊า ถ้าไม่ล้มหรือง่วง หรือกลัวคนแปลกหน้าน่ะ
เมื่อวานแม่จ๋าหน้าบานมาก เพิ่งรู้ว่าเวลามีคนมาชมลูกแล้วมันรู้สึกดีขนาดไหน
เรื่องมีอยู่ว่าไปร้านมิสเค้กกัน ปกติก็ซื้อประจำอยู่แล้ว ทำอะไรที่เป็นกิจวัตรแล้วหนูจำได้ พอมีคนเห็นก็เลยชม หนูก็เดินไปหยิบขนมปังไส้กรอกแบบปกติล่ะ กำลังจะเดินเอาไปวางเคาร์เตอร์เพื่อคิดเงินเหมือนที่แม่บอกทุกครั้ง
แต่พอดีว่าไม่มีคนที่เคาร์เตอร์ เค้าอยู่หลังร้านกัน หนูคงได้ยินเสียงคนคุยกันล่ะมั้ง ก็เดินดุ่ยๆไปหลังร้าน
ตอนนั้นแม่ไปเปิดเอาฟรุ๊ตสลัดที่ตู้ ไม่ทันได้ยินว่าหนูพูดอะไร ได้ยินอีกทีก็เจ้าของร้านเดินมา
บอกมาแล้วค่า ฮ่าๆ ไปเรียกถึงที่เลย เก่งจังค่ะ แล้วก็ถามอายุหนู เค้าก็บอกว่าหนูเหมือนเด็กเข้าอนุบาลเลย คือเค้าบอกสังเกตมาหลายครั้งแล้ว แต่ไม่ได้คุยเพราะครั้งอื่นๆที่มาเค้าติดลุกค้าคนอื่น แต่เห็นว่าน้ำฝนเป็นเด็กฟังรู้เรื่องนั่นเอง เช่น แม่ยืนประกบจริง แต่ทุกอย่างก็ให้หนูได้ทำเอง เช่น หนูไปหยิบผิดห่อ เพราะขนมปังไส้อื่นๆเนี่ย ลองมาหมดแล้ว หนูไม่เคยกินหมด มีแค่ปังไส้กรอกนี่ล่ะ ถ้าหนูหยิบผิด แม่ก็ชี้ว่าไม่ใช่จ๊ะ อันนั้นนะลูก หนูก็ไปหยิบอันที่ถูกมา พอได้แล้วก็บอกให้หนูเอาไปจ่ายเงินก่อน (ตอนแรกที่มาซื้อเลย คือพอหยิบปุ๊บ จะให้แม่เปิดให้กินตอนนั้นเลย ไม่ก็เดินถือไปนอกร้านเลย) ไม่น่าเชื่อว่า เจ้าของร้านเค้าสังเกตุพัฒนาการมาขนาดนี้น่ะนะ ดีใจจัง
แบบว่า จำมาจากไดอารี่พี่จิบของพี่เจ็ตตี้-น้องเจมี่อ่า ทีว่าสะกดจิตลูกอ่ะ
มันได้ผลจริงๆน๊าเนี่ย หลายๆครั้งเลย คือพูดบ่อยๆนะ เดี๋ยวจำได้เอง
เหมือนตอนนี้ที่บอกฉี่ บอกอึได้แล้วนี่สิ ฮ่าๆ สะกดจิตจนแม่จ๋าลืมไปแล้วนะเนี่ย
คือตอนกลางวันน่ะ ไม่ได้ใส่แพมเพิสให้หนูไง ทุกครั้งที่หนูฉี่ใส่กางเกง บอกแม่จ๋าไม่ทัน
แม่จ๋าก็สะกดจิตทันทีว่า แม่จ๋า : คราวหน้าหนูปวดฉี่ หนุบอกแม่จ๋านะคะ นะจ๊ะ
น้ำฝน : จ้า
และแล้ว สิ่งนั้นก็ได้ผลในทันทีที่ลืมไปแล้ว ก๊ากกกกกกกก
ได้ผลเกินคาดคือ แม้แต่ใส่เพิสให้ในวันที่ไปข้างนอกกัน หนูก็ยังบอกฉี่อยู่
แถมแรกๆเลย คือ งง ว่าฉี่แล้วก้มลงไปดูที่พื้นแล้วไม่เห็นฉี่ตัวเองอ่ะ หนูขมวดคิ้วล่ะ
แม่นี้ ฮาน้ำตาไหล แล้วก็กอดลูกไว้ แล้วบอกโอเคๆ จากนั้นถึงจะใส่เพิส ก็ต้องพาไปฉี่ที่โถค่ะ การสะกดจิตขั้นต่อไปคือ
แม่จ๋า : คราวหน้าหนูปวดฉี่ หนูมาฉี่ที่กระโถนนี้นะจ๊ะ
น้ำฝน : จ้า แต่เออ...ก็ต้องสอนถอดกางเกงให้ทันด้วยนี่สิ
ฮ่าๆ เอาไว้ ผลเป็นยังไง แม่จ๋าจะมาเขียนให้ใหม่น๊า
ตอนหน้า (คืนนี้ม้างงง)
พบกับตอน รอยยิ้มของลูกสาว
 บันทึกด้วยรัก Posted on Mon 2 Jun 2008 14:27
* น้ำฝนธุจ้าทุกๆท่านที่เข้ามาหาน๊าค๊า *
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
