-
 
 
 
• ๔๙.พัก •

วันพฤหัสบดี ที่ ๑๕ เดือน มกราคม พุทธศักราช ๒๕๕๒
น้ำฝนอายุ ๒ ขวบ ๔ เดือน ๑๕ วัน
เริ่มบันทึกเวลา ๒๒.๒๕ น.
 
๔๙ พัก
 
 
สวัสดีปีใหม่ย้อนหลังค่ะ
ไดอารี่หน้าแรกของปีฉลูหรือปีวัว
 
แม่หายจากการบันทึกให้หนูไปนานเลย
ไม่ได้บันทึกในนี้ แต่บันทึกในใจแทน (ฮิ้วววววววววว)
แม่ได้ใบสั่งจากคุณหมอให้พักผ่อนอย่างเพียงพอ
เนื่องจากสองเดือนก่อนแม่หน้ามืด วูบๆวาบๆ บ่อยเกิน
หากเป็นแต่ก่อน คงจะสำออยไปเรื่อย
นั่งเล่นเนทข้ามคืน มิสนใจใคร
 
แต่ตอนนี้ แม่เป็นแม่ของหนู
เป็นเพื่อนเล่นของหนู เป็นคนเล่านิทาน เป็นม้า เป็นนักบิน เป็นสารถี
เป็นทุกสิ่งอย่างที่หนูอยากให้แม่เป็น
แม่ต้องแข็งแรงเคียงข้างกับหนู
ปิดร้านปุ๊บก็หลับพร้อมหนูทุกคืนซะเลย
 
ช่วงที่พักแรกๆก็ฟุ้งซ่านใช้ได้เลย
ไม่ได้ห่างจากอินเตอร์เนตไปไหน เพราะต้องใช้ทำงานทุกเมื่อเชื่อวัน
มีอ่านไดอารี่บ้าง แต่แม่ก็ต้องอ่านให้หนูฟังด้วย
แต่เป็นแบบเล่าจากภาพมากกว่า
แม่ยังไม่ทันอ้าปากเล่าก็เอาละ "แม่จ๋าพี่วิลทำอะไร" "พี่ต้นตาลร้องไห้ทำไม"
"น้องตินตินกินอะไร" คำถามวนไปมา
เห็นลูกใครร้องไห้ก็ทำปากจู๋ ตาเศร้าๆ พร้อมหันมาหาแม่ว่า "น่าสงสารเน๊อะ" (ออกเสียงแบบปากจู๋)
หนูคุยเก่งมหาศาล กับหนังสือนิทานเล่มเดิมๆ หนูก็จำได้ทุกหน้า
อยากที่จะอ่านเอง หากเป็นนิทานเล่มใหม่ ก็มิยอมให้แม่อ่านก่อน
ต้องให้หนูถามก่อนว่าในรูปนั้นๆเค้าทำอะไร ชื่ออะไร เค้าเป็นใคร ทำไม
หากแม่ไม่ตอบ เอาแต่อ่านแล้วไซร้
หนูก็จะเอามือจับหน้าแม่หันไปหาแล้วถามประโยคเดิม
ซึ่งก็ทำเอาแม่ยิ้มได้ทุกที
 
ช่วงที่เปลี่ยนแม่บ้าน
ทำเอาจิตตกไปเหมือนกัน เพราะพฤติกรรมแม่บ้านวัยรุ่นไม่น่าพิศมัยนัก
ลูกจึงติดแม่ยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าตัวนัก
เพราะหนูรู้เรื่องมากแล้วนั่นเอง และหนูรู้ด้วยตัวหนูเองใช่มั้ยคะ
ทำงานด้วย หนีบหนูไปทุกหนแห่งก็โดนผู้ใหญ่ว่าเอา
ก็เดือนนี้อากาศเย็นลง
 
วัยเด็กของแม่ มีที่วิ่งเล่นมากมาย กว้างขวาง ทั้งวัด ทั้งแถวบ้าน
ทัศนียภาพ สิ่งแวดล้อม ล้วนแต่เขียวขจี
แต่หนู เป็นเด็กตึก 24 ชั่วโมงอยู่แต่ในร้าน แม่ก็อยากพาหนูออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง
แต่แม่ดื้อเงียบ ใครพูดอะไรมาก็ฟัง ทำหน้าเจี๊ยมเจี้ยมอีกต่างหาก
เข้าใจว่าผู้ใหญ่ห่วงหนู แต่แม่รู้ดีว่าการพาหนูออกไปแต่ละครั้ง แต่งตัวเหมาะสมมากแล้ว
 
กับอีกกรณี ที่แม่ให้หนูไปเล่นบ้านลุงนัท ที่นั่นมีเด็กๆอยู่กันเยอะเลย
ตอนที่ลุงนัทเอาหนูมาส่ง
ลุงนัทถามว่า ไม่ห่วงลูกบ้างหรือไง ทำไมไม่โทรไปถามว่าเป็นยังไงบ้าง
แม่ก็สะอึก
เพราะระหว่างที่หนูไป แม่เอาแต่นึกว่าหนูคงสนุกที่ได้เจอเพื่อนเยอะแยะ
ได้ออกไปดูโลกกว้าง
แม่เอาตัวเองเป็นบรรทัดฐานหรือเปล่า
เป็นแม่หรือเปล่าที่อยากออกไปเอง คิดไปเองว่าลูกอยากออกไปงั้นหรือ
หนูจะมีความสุขมากว่ามั้ยที่ได้อยู่กับแม่ตลอดเวลา
อ่านนิทานกัน ดู cd เสริมทักษะกัน เล่นเกมกัน
พิมพ์ไปก็ร้องไห้ไป จำอารมณ์นั้นได้ดีเลย
ลุงนัทบอกว่า จะเป็นใครก็ไว้ใจไม่ได้ จำเอาไว้
 
๔๙ พัก
ฉะนั้น เราจึงออกไปกันสองคนเมื่อปิดร้าน
 
๔๙ พัก
ดึกใช้ได้เลยนะนี่ ตอนนั้นไม่ได้นึกถึงเลย ขอแค่หนูได้สนุกบ้าง
 
๔๙ พัก
ดูเวลาแล้ว มันเลยเวลาเด็กเล็กไปมากเลยนะเนี่ยลูก
 
๔๙ พัก
 
แล้วทุกอย่างก็รวน นอนดึก ตื่นสาย อาหารการกินก็เลยเถิดไป
 
๔๙ พัก
แลกกับรอยยิ้มนี้
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
๔๙ พัก
 
ตอนนี้ที่อุดรฯหนาวมากกกกกก เปลี่ยนเป็นมาเล่นกันข้างบนแล้วเข้านอนเร็วๆ ตื่นเช้าๆมากอดกันใต้ผ้าห่มสองผืน
ไว้ฤดูร้อน เปลี่ยนเป็นไปออกกำลังกายตอนเช้า ปิดร้านแล้วนอนนะลูกนะ
 
 

* คิดถึงทุกคนเลยค่ะ

     Share

<< ๔๘. สคส. ส่งความสุขวันปีใหม่๕๐.ตามติดชีวิตเด็กลิง >>



Posted on Thu 15 Jan 2009 22:49
 

๕๔.ศิลปินน้อย
๕๓.ว่ายน้ำ
๕๒.L O V E
๕๑.เด็กหญิง ๒ ขวบ ๕ เดือน
๕๐.ตามติดชีวิตเด็กลิง
๔๙.พัก
๔๘. สคส. ส่งความสุขวันปีใหม่
๔๗.ขอรูปและที่อยู่ส่งปฏิทินปีใหม่ค่ะ
๔๖.ผู้พันขี้เกียจตัวเป็นขน
๔๕.รวมมิตรกิจกรรม
๔๔.๒ ขวบ ๒ เดือน ๒ วัน

 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

 

 

๓๗๓๑๐

มีอีกหลายเรื่องของลูกที่อยากบันทึก
แต่นาฬิกาในตัวมันไม่ไหวแล้ววววววว
ไปพักก่อน หาจังหวะได้ค่อยมาบันทึกนะคะ
มนน้ำฝน   
Thu 15 Jan 2009 22:51 [1]

 

 

 

 

THEME DESIGN BY MUUTAH